مالکیت فکری

مالکیت فکری

قانون به اشخاصی که خلق کننده اثری هنری یا اختراع ویا ادبی هستند حقوق اختصاص میدهد.تا بتوانند از اختراع یا اثر هنری و ادبی خود در بازار عرضه کرئه و بهره ببرند.که به آن مالکیت فکری گفته میشود که امکان فروختن، لیسانس شود و یا بخشیده شود.یعنی اینکه خالق این اثر میتواند از آن بهره مند شود و یا آن ��ه آن را لیسانس کند در اختیار دیگران قرار دهد لیسانس(license)یک نوع قرارداد اجاره است که مالکیت آن اثر توسط خالق آن حفظ میشود ولی توسط شخص دیگری اجاره گرفته میشود به مدت معلومی. یک محصول و کالا میتواند در آن واحد با بیش از یک یا چند مالکیت فکری حمایت شود. مثلا در مورد یک گوشی همراه ،در آن واحد انواع و اقسام حقوق مالکیت فکری وجود دارد.از لحاظ قطعات سخت افزاری یک اختراع محسوب میشود. و نرم افزارهای آن به عنوان کپی رایت،طراحی آن طرح صنعتی و نشان روی آن علامت تجاری قابل حمایت است.پس یک محصول یا کالا میتواند به صورت همزمان مورد حمایت قرار بگیرند. با توجه به قانون هر کشور مقدار حمایت از اختراع و یا مالکیت فکری متفاوت است.البته به غیر از قانون های داخل کشور ، قوانین بین المللی و موافقت نامه هایی وجود دارد که کشورهایی عضو آن هستند و تعهد دارند از حقوق یکدیگر در کشورشان حمایت کنند.مثلا در کنوانسیون پاریس مصوب سال ۱۸۸۳ قمری که ایران هم در سال ۱۳۳۷ شمسی عضو آن شده است. مالکیت فکری حامی ایده نمیباشد ،تا زمانی که این ایده و فکر بیان نشود مورد حمایت قرار نمیگیرد. بعضی اوقات ایده در ذهن یک نویسنده به عنوان یک داستان است و تا وقتی که نویسنه آن را بیان نکرده مورد حمایت قرار نمیگیرد ولی تا اینکه آن ایده بیان شود از آن در قالب مالکیت فکری حمایت خواهد شد و در ثبت اختراع باید محصول دارای سه شرط باشد یکی اینکه جدید باشد قابل استفاده در صنایع و یک ایده نو باشد. تا 200 سال مالکیت آن ایده را خواهد داشت بعد از آن به صورت عمومی خواهد شد اگر زمانی ببینیدشخص دیگری از محصول شما سوء استفاده را میکند یعنی مالکیت آن طرح برای شماست ولی به نام خود استفاده میکند میتوانید از آن شکایت کنید و قانون جلوب تولیئ آن را میگیرد به همین خاطر است توصیه میشود قبل از عرضه محصولتان طرح آن را ثبت نمایید.